ขนมหวานฝีมือยาย

มีใครเป็นเหมือนเราบ้างมั้ย เมื่ออายุมากขึ้นจะมีบางครั้งที่นึกอยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเด็ก อยากจะย้อนเวลากลับไปอยู่บ้าน นึกถึงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ได้กินข้าว กินขนมร่วมกัน เรามักจะชอบนึกถึงสิ่งเหล่านั้นมาโดยตลอดยิ่งนึกถึงยิ่งคิดถึง ในปัจจุบันเราต้องมาทำงานไกลบ้าน ไม่ค่อยมีเวลาได้กลับบ้าน เพราะวันหยุดยาวไม่ค่อยมี หากจะกลับหลายวันก็ต้องลากลับ ก็อย่างว่าเมื่อถึงวัยทำงานเราต้องจากบ้านมาอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ผู้คนมากมาย สังคมเปลี่ยนไป รวมทั้งอาหารการกินก็เปลี่ยนไป ทั้งคุณภาพ ราคา ของหวานก็มีเยอะแต่บางครั้งก็สู้ราคาไม่ไหว จนทำให้นึกถึงคนที่อยู่ทางบ้าน คิดถึงฝีมือการทำอาหารของคนที่อยู่ทางบ้าน

เมื่อสมัยที่เรายังเป็นเด็ก หรือพูดง่าย ๆ ว่า ตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ เราก็อาศัยอยู่กับพ่อแม่ ตายาย คือครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่ ละแวกบ้านจะมีแต่ญาติพี่น้องของเราทั้งนั้น ตอนเด็กเราชอบกินอาหารฝีมือแม่ และชอบกินขนมฝีมือยาย วันนี้เราจะมาเล่าถึงยายของเรา ยายเราเป็นคนชอบทำขนมเป็นชีวิตจิตใจทุกวันตอนเย็นยายจะทำขนมไว้ไปขายที่ตลาดแถวบ้าน ส่วนใหญ่ขนมที่ยายขายจะเป็นขนมพื้นบ้าน เช่น บัวลอย ขนมต้ม รอดช่อง ขนมใส่ไส้ ขนมครก ข้าวต้มมัด ขนมตาล เป็นต้น ในทุก ๆ วันเราจะชอบไปช่วยยายทำขนมเสมอเพราะการทำขนมเป็นอะไรที่สนุกมาก ๆ ยายชอบให้เราเช็ดใบตอง ตัดใบตองให้เป็นวงรี แล้วก็ให้เราปั้นลูกขนมต้ม เราเป็นลูกมือที่ดีเลยนะขอบอก เราชอบคั้นน้ำกะทิให้ยาย แยกหัวแยกน้ำกะทิ แล้วนำไปเคี่ยวกับน้ำตาลปี๊บ เอาไว้ใส่กับรอดช่อง แค่พูดภาพความจำเหล่านั้นเหมือนกับพึ่งเกิดขึ้นไปเมื่อวานนี้เอง

สำหรับเราในตอนนั้นถือได้ว่ามันคือเวลาแห่งความสุขเลยก็ว่าได้ เมื่อก่อนยังไม่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกสบายเหมือนสมัยนี้  เวลาทำขนมทีจะเอากะทิมาทำขนมทีก็ต้องไปสอยมะพร้าวมาปลอก มาขูดกับกระต่ายมะพร้าว แล้วคั้นน้ำมะพร้าวด้วยมือ ไม่เหมือนสมัยนี้มีกะทิกล่องขายให้เลย  วัตถุดิบที่เราเห็นยายใช้ประจำก็จะมี ใบตอง ก้านมะพร้าว น้ำตาลปี๊บ น้ำตาลโตนด เตาถ่าน เราชอบวิธีทำขนมแบบยาย อาจจะหลายขั้นตอนแต่เข้าถึงรสชาติที่อร่อยได้ดี นั่นก็อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ว่าทำไมขนมหวานฝีมือยายถึงอร่อยกว่าขนมหวานตามตลาดสมัยนี้

เวลาที่เราไปช่วยยายทำขนมยายจะชอบให้เราชิมแล้วถามว่าอร่อยมั้ย เราก็ตอบทุกครั้งว่าอร่อย ฮ่า ๆ ขนมแต่ละอย่างที่ยายทำ เราว่าอร่อยมาก อร่อยกว่าไปซื้อของคนอื่นกิน อาจเป็นเพราะเราชินกับรสมือยายมาตั้งแต่เด็ก เราจำได้บ้างเป็นบางอย่างวิธีทำขนมแบบสมัยก่อน แต่จะให้อร่อยเท่ายายคงไม่ได้ ฝีมือคนละชั้นนักทุกวันนี้ยายทำขนมไม่ไหวแล้ว แต่พอรู้ว่าเราจะกลับบ้านยายก็มักจะทำขนมโปรดไว้รอเราทุกครั้ง ขนมโปรดที่ว่านั้นก็คือ ขนมใส่ไส้ เป็นอะไรที่เราชอบมาก ๆ เรารักยายเหมือนแม่คนที่สอง เราเรียกยายว่าแม่ เพราะเราสนิทและผูกพันกับยายมาก

เมื่ออายุเรามากขึ้น ยายก็ต้องแก่ขึ้นเป็นธรรมดา เราเคยคิดว่าไม่รู้ว่าครั้งไหนจะได้เป็นครั้งสุดท้ายที่ได้กินขนมฝีมือยาย แต่เราจะจดจำฝีมือการทำขนมของยายไปตลอดชีวิตของเราเลย ยายเชฟชั้นยอดในเรื่องขนมหวาน ถ้าหากใครลืมรสชาติขนมหวานฝีมือยายแล้ว ก็กลับบ้านไปหายาย เผื่อยายจะใจดีทำให้กินอีกครั้ง อย่าลืมบ้านเราเด้อ